Ἡ ἀγρυπνία 

   Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

 Ὅταν πρόκειται ν᾿ ἀρχίσεις τήν ἐργασία τῆς ἀγρυπνίας καί γιά νά γίνει δεκτή ἡ προσευχή σου στό Θεό, θά κάμεις τά ἑξῆς:

Πρῶτα θά γονατίσεις καί μετά θ᾿ ἀρχίσεις τήν προσευχή σου, ἀφοῦ προηγουμένως σφραγίσεις τήν καρδιά σου καί τά μέλη σου μέ τό ζωοποιό τύπο τοῦ σταυροῦ.

Κατόπιν θά καθίσεις λίγη ὥρα μέ σιωπή, ἕως ὅτου ἠρεμήσουν οἱ αἰσθήσεις σου καί οἱ λογισμοί σου. Ὕστερα ἀπ᾿ αὐτά θά ὑψώσεις τά χέρια καί τήν καρδιά πρός τόν Κύριο καί θά Τόν παρακαλέσεις νά δυναμώσει τήν πνευματική σου ἀσθένεια, γιά νά γίνει δεκτή ἡ προσευχή τῆς ἀγρυπνίας σου. Τά λόγια τῆς προσευχῆς σου ἄς εἶναι τά ἀκόλουθα: « Κύριε Ἰησού Χριστέ ὁ Θεός μου, Σύ πού φροντίζεις γιά ὅλη τήν κτίση, σοῦ εἶναι γνωστά τά πάθη μου καί ἡ ἀρρώστια τῆς φύσεώς μου. Γνωρίζεις πόσο ἀδύναμος εἶμαι καί πόσο εὔκολα Σ᾿ ἐγκαταλείπω καί κάνω τό κακό.

Κύριε, λυπᾶμαι γι᾿ αὐτό.

Τό ἀναγνωρίζω.

Ἁμαρτάνω σέ Σένα πού μ᾿ ἔσωσες καί ἔχυσες τό πανάγιό Σου αἷμα πάνω στόν Σταυρό.

Εἶμαι ἕνας ταλαίπωρος πού μέ χτυπάει ὁ σατανᾶς ἀπο παντοῦ.

Ποῦ νά καταφύγω, Κύριε;

Στούς ἀνθρώπους;

μά κι αὐτοί εἶναι ἀδύνατοι.

Μόνο Ἐσύ εἶσαι ὁ Δυνατός, ὁ Ἰσχυρός.

Ἡ δύναμή Σου εἶναι μεγάλη.

Ἐσύ λοιπόν Ἀγαθέ, πού γνωρίζεις τήν ἀσθένεια τῆς φύσεώς μου καί μ᾿ ἐνισχύεις στήν ἀδυναμία μου, φύλαξέ με ἀπο τίς ταραχές τῶν λογισμῶν πού μοῦ φέρνει ὁ σατανᾶς.

Κατάστειλε τά πάθη μου, πού μέ κατακλύζουν ὅπως τά κύματα τό ναυαγό, καί ἀξίωσέ με νά προσευχηθῶ ἀπερίσπαστος ἀπό κάθε γήϊνο, πονηρό καί φθαρτό.

Νέκρωσε τίς κακές μου ἐπιθυμίες καί ἀφαίρεσε ἀπό μέσα μου κάθε κακό, ὥστε νά  γευθῶ τή γλυκύτητα τῆς ἀγρυπνίας πού θά κάνω γιά νά ἑνωθῶ μαζί Σου ».

Ἡ νυκτερινή προσευχή πρέπει νά γίνεται ἐλεύθερα, μέ τή συνείδηση ὅτι ἐπιτελοῦμε σπουδαῖο πνευματικό ἔργο γιά τήν ψυχή μας. Εἶναι μεγάλη εὐλογία καί πνευματική εὐφροσύνη νά συνομιλεῖ κανείς ὅλη τή νύχτα μέ τόν Θεό. Καί εἶναι καλύτερα νά παραλείψουμε κάτι ἀπό τούς ψαλμούς, παρά νά τά ποῦμε ὅλα γρήγορα καί νά μήν τά καταλάβουμε.

Ἄν κατά τήν ὥρα τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς σοῦ κρυφομιλήσει ὁ λογισμός, λέγοντάς σου “πέστα λίγο γρήγορα, γιατί ἔχεις μεγάλο ἀγώνα να διανύσεις”, μήν τόν ἀκούσεις, γιατί προέρχεται ἀπό τόν σατανᾶ πού θέλει νά μᾶς κλέψει τόν καρπό τῆς προσευχῆς. Κι ἄν συνεχίσει νά σ᾿ ἐνοχλεῖ, ἐσύ περισσότερο καί μέ μεγαλύτερη δύναμη νά προσεύχεσαι στόν Κύριο. Κι ἄν πάλι σέ πολεμήσει, τότε νά γονατίσεις καί νά προσευχηθεῖς μέ τά παρακάτω λόγια:

«Χριστέ μου, δέν ἔχω σκοπό νά Σοῦ πῶ ὡραῖα καί πολλά λόγια.

Τό μόνο πού θέλω εἶναι νά μ᾿ ἐλεήσεις.

Νά καταλάβω τήν ἁμαρτωλότητά μου.

Νά γνωρίσω τήν ἐλεεινότητά μου.

Θέλω νά φτάσω κοντά Σου ».

Μ᾿ αὐτά τά λόγια θά ὑποχωρήσει ὁ πειρασμός καί θά νικήσει ὁ Χριστός, ὁ ὁποίος δέχεται μέ πολλή χαρά τήν προσευχή ἐκείνων πού προσεύχονται τή νύχτα. Ἡ προσευχή τῆς νύχτας εἶναι μιά θυσία. Τήν ὥρα πού ἡ φύση μας ζητάει τόν ὕπνο καί ὅλος ὁ κόσμος κοιμᾶται, ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς σκέφτεται ὅτι περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα ἔχει ἀξία ἡ προσευχή. Ὄχι ὅτι ὁ Θεός δέν δέχεται τήν προσευχή τῆς ἡμέρας, ἀλλά γιατί ἡ προσευχή τῆς ἀγρυπνίας εἶναι θυσία τοῦ ὕπνου.

Ἄν κουράσθεις τήν ὥρα τῆς ἀγρυπνίας, μήν ἀπελπισθεῖς. Αὐτό θά τό ἐκμεταλλευθεῖ ὁ κακομήχανος διάβολος καί ὅπως κρυφομίλησε στήν Εὔα καί τήν παρέσυρε, ἔτσι θά σοῦ πεῖ καί σένα: «Φτάνει πιά! Τόσες ὥρες προσεύχεσαι. Δέν βλέπεις πού δέν μπορεῖς νά σταθεῖς ὄρθιος;». Ἐσύ στά δόλια ψιθυρίσματα τοῦ διαβόλου θ᾿ ἀπαντήσεις μέ τό ὄχι. «Ὄχι δέν σταματῶ! Ἄς εἶμαι κουρασμένος. Και ἄν ἡ γλώσσα μου δέν μπορεῖ νά προσευχηθεῖ, ἡ καρδιά μου βρίσκεται μαζί μέ τόν Θεό».Τήν ὥρα αὐτή τοῦ πειρασμοῦ χρειάζεται «ἐγρήγορση», γιατί ὁ σατανᾶς χτυπάει μέ μανία, γνωρίζοντας τό κέρδος πού θά ἔχουμε ἀπό τήν ἀγρυπνία εἴτε αὐτή εἶναι μικρή εἴτε μεγάλη.

Ἕνας ἅγιος, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, προσευχόταν μέ τά ἀκόλουθα λόγια:

«Ἐγώ μέν Κύριε, ὡς ἄνθρωπος ἥμαρτον, σύ δέ ὡς Θεός συγχώρησον».

Καί ὅταν ἔλεγε τά λόγια αὐτά ἔκλαιγε συνέχεια.

Εἴτε εὐχαριστώντας εἴτε παρακαλώντας εἴτε δοξολογώντας, νά προσεύχεσαι ὅσο μπορεῖς ὄρθιος ὅλη τή νύχτα καί ὁ μισθός σου θά εἶναι μεγάλος.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Τι Λέει η Αγία Γραφή για την Ομοφυλοφιλία

Αγαπητοί μου αδελφοί, τις τελευταίες ημέρες ζούμε και βιώνουμε τον παραλογισμό. Εμπρός μας ζωντανεύουν τα Σόδομα και τα Γόμορρα με νέους σκηνοθέτες αλλά και πρωταγωνιστές οι οποίοι ζήλεψαν.......άρα τι ζήλεψαν;

Σε μια κοινωνία η οποία καθημερινά καταρρέει κάτω από τις πιέσεις της παγκοσμιοποίησης και της προσπάθειας αποχριστιανοποίησης της πατρίδος μας έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα το οποίο λέγεται Σύμφωνο Συμβίωσης και στα πλαίσια της Δημοκρατίας, αυτής της ταλαιπωρημένης Δημοκρατίας που όλοι μας σεβόμαστε και υποτίθεται πως πιστά υπηρετούμαι ,καλούμαστε να αποδεχθούμε αυτό το Σύμφωνο και τα επακόλουθά του.Δεν θέλω να γράψω περισσότερα γιατί η αγανάκτηση και η πικρία που αισθάνομαι ίσως με κάνει να πω πράγματα που δεν πρέπει.

Αφιερώνω λοιπόν τα λόγια της Αγίας Γραφής σε όλους αυτούς τους αδελφούς μας και τους καλώ να επιστρέψουν στην αγκαλιά του Θεού και στο θεραπευτήριο την Εκκλησία γιατί είναι πνευματικά ασθενείς .

Ας πλησιάσουν με ταπείνωση και διάθεση για μετάνοια και θα τους δώσει ο Θεός τον χρόνο να καταλάβουν πως αυτό που ζητούν δεν είναι φυσιολογικό και έρχεται κόντρα με τη φύση την οποία φύση δημιούργησε <<Αυτός Που Τα Πάντα Εν Σοφία Εποίησε>>.

Ας δούμε όμως τι λέει η Αγία Γραφή για την Ομοφυλοφιλία:

Ως Δημιουργός των ανθρώπων, ο Θεός όρισε ότι σεξουαλικές σχέσεις θα μπορούσαν να έχουν μόνο άτομα του αντίθετου φύλου τα οποία θα ήταν παντρεμένα μεταξύ τους. (Γένεση 1:27, 28· Λευιτικό 18:22·Παροιμίες 5:18, 19) Η Αγία Γραφή καταδικάζει οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα που λαβαίνει χώρα έξω από το γάμο ενός άντρα και μιας γυναίκας, είτε αυτή είναι ομοφυλοφιλική είτε ετεροφυλοφιλική. (1 Κορινθίους 6:18) Αυτό περιλαμβάνει τη συνουσία, το χάιδεμα των γεννητικών οργάνων του άλλου ατόμου και το στοματικό ή το πρωκτικό σεξ.

Παρότι η Αγία Γραφή αποδοκιμάζει τις ομοφυλοφιλικές πράξεις, δεν δικαιολογεί την ομοφοβία, δηλαδή το μίσος για τους ομοφυλόφιλους ή τις διακρίσεις σε βάρος τους. Απεναντίας, δίνει στους Χριστιανούς την εντολή να σέβονται όλους τους ανθρώπους.—1 Πέτρου 2:17.

Γεννιέται κανείς ομοφυλόφιλος;

Η Αγία Γραφή δεν ασχολείται με το αν υπάρχει κάποια βιολογική παράμετρος στις ομοφυλοφιλικές επιθυμίες, αλλά αναγνωρίζει ότι όλοι γεννιόμαστε με την τάση να ενεργούμε ενάντια στις εντολές του Θεού. (Ρωμαίους 7:21-25) Ωστόσο, αν και δεν εστιάζει στην αιτία αυτών των επιθυμιών, απαγορεύει τις ομοφυλοφιλικές πράξεις.

Πώς μπορεί κάποιος που έχει ομοφυλοφιλικές τάσεις να ευαρεστεί τον Θεό;

Η Αγία Γραφή λέει: «Μην αφήνετε το σώμα σας να σας ελέγχει. Νεκρώστε κάθε επιθυμία για εσφαλμένου είδους σεξ». (Κολοσσαείς 3:5,Σύγχρονη Αγγλική Μετάφραση [Contemporary English Version]) Για να νεκρώνετε τις εσφαλμένες επιθυμίες, οι οποίες οδηγούν σε εσφαλμένες πράξεις, πρέπει να ελέγχετε τις σκέψεις σας. Αν γεμίζετε τακτικά τη διάνοιά σας με ωφέλιμες σκέψεις, θα σας είναι πιο εύκολο να διώχνετε τις εσφαλμένες επιθυμίες. (Φιλιππησίους 4:8· Ιακώβου 1:14, 15) Αν και στην αρχή αυτό ίσως να είναι φοβερά δύσκολο, με τον καιρό θα γίνει ευκολότερο. Ο Θεός υπόσχεται ότι θα σας βοηθάει «να ανανεώνεστε στη δύναμη που ενεργοποιεί το νου σας».—Εφεσίους 4:22-24.

Τον ίδιο αγώνα κάνουν και εκατομμύρια ετεροφυλόφιλοι που θέλουν να συμμορφώνονται με τους κανόνες της Βίβλου. Για παράδειγμα, όσοι είναι άγαμοι και έχουν ελάχιστες προοπτικές για γάμο ή είναι παντρεμένοι με κάποιον ο οποίος αδυνατεί να λειτουργήσει σεξουαλικά επιλέγουν να ελέγχουν τις ορμές τους παρά τους πειρασμούς που μπορεί να αντιμετωπίζουν. Και όμως είναι ευτυχισμένοι. Το ίδιο ευτυχισμένοι μπορούν να είναι και όσοι έχουν ομοφυλοφιλικές τάσεις, αν θέλουν πραγματικά να ευαρεστούν τον Θεό.—Δευτερονόμιο 30:19.

Αξίζει τον κόπο να μελετήσουμε τα χωρία που μας αναφέρονται παραπάνω και να καταλάβουμε πως ο σκοπός της ζωής μας είναι η Αγιότητα και η διεκδίκηση της Βασιλείας των Ουρανών.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

Τι λέει η Αγία Γραφή για τους αγγέλους;

---

Ερώτηση: Τι λέει η Αγία Γραφή για τους αγγέλους;

Απάντηση: Άγγελοι είναι προσωπικά πνευματικά όντα, που διαθέτουν νοημοσύνη,

,

συναισθήματα και θέληση. Αυτό ισχύει και για τους καλούς και για τους κακούς αγγέλους.

 Οι άγγελοι έχουν νοημοσύνη (Κατά Ματθαίον 8:29, Β` Κορινθίους 11:3, Α` Πέτρου 1:12

 εκφράζουν συναισθήματα (Κατά Λουκά 2:13, Ιάκωβος 2;19, Αποκάλυψη 12:17), και 

αποδεικνύουν ότι έχουν θέληση (Κατά Λουκά 8:28-31, Β` Τιμόθεο 2:26, Ιούδα 6). Οι άγγελοι

 είναι πνευματικά όντα (Εβραίους 1:14), χωρίς φυσικό σώμα. Το γεγονός ότι δεν έχουν

 σώμα δεν επηρεάζει την προσωπικότητά τους (όπως και με τον Θεό)

.

Η γνώση που έχουν οι άγγελοι είναι περιορισμένη από το ότι είναι δημιουργήματα. Αυτό

 σημαίνει ότι δεν τα ξέρουν όλα όπως ο Θεός (Κατά Ματθαίον 24:36). Φαίνεται πως έχουν

μεγαλύτερη γνώση από τους ανθρώπους, ωστόσο. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε τρεις

 λόγους. (1) Οι άγγελοι είχαν δημιουργηθεί σαν μια υψηλότερη τάξη στο σύμπαν από τους

 ανθρώπους. Έτσι, από τη φύση τους κατέχουν μεγαλύτερη γνώση. (2) Οι άγγελοι μελετούν

 την Αγία Γραφή και τον κόσμο επιμελέστερα από τους ανθρώπους και κερδίζουν γνώση

 από αυτό (Ιάκωβος 2:19, Αποκάλυψη 12:12). (3) Οι άγγελοι αποκτούν γνώση από την

 μακρόχρονη παρατήρηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Αντίθετα με τους

 ανθρώπους, οι άγγελοι δεν χρειάζεται να μελετούν το παρελθόν, το έχουν ζήσει. Ως εκ

 τούτου, ξέρουν πώς έχουν αντιδράσει άλλοι στο παρελθόν σε καταστάσεις και μπορούν να

 προβλέψουν σε μεγαλύτερο βαθμό ακριβείας πώς θα αντιδράσουμε εμείς σε παρόμοιες

 καταστάσεις.

Αν και έχουν θέληση, οι άγγελοι είναι, όπως όλα τα δημιουργήματα, υποταγμένοι στο

 θέλημα του Θεού. Οι καλοί άγγελοι στέλνονται από τον Θεό να βοηθήσουν τους πιστούς

 (Εβραίους 1:14). Παρακάτω είναι μερικές δραστηριότητες που η Αγία Γραφή αποδίδει 

στους αγγέλους

:

Α. Δοξάζουν το Θεό (Ψαλμός 148:1-2, Ησαίας 6:3

).
Β. Λατρεύουν το Θεό (Εβραίους 1:6, Αποκάλυψη 5:8-13).

Γ. Χαίρονται για ότι κάνει ο Θεός (Ιώβ 38:6-7).

Δ. Υπηρετούν το Θεό (Ψαλμός 103:20, Αποκάλυψη 22:9).

 
Ε. Εμφανίζονται μπροστά στο Θεό (Ιώβ 1:6, 2:1)

.
ΣΤ. Είναι όργανα της δικαιοσύνης του Θεού (Αποκάλυψη 7:1, 8:2). 

Ζ. Φέρνουν απαντήσεις στην προσευχή (Πράξεις 12:5-10).

Η. Βοηθούν να κερδισθούν άνθρωποι στο Χριστό (Πράξεις 8:26, 10:3)

.
Θ. Παρατηρούν την τάξη των Χριστιανών, το έργο και τις θλίψεις τους (Α` Κορινθίους 4:9

, 

11:10, Εφεσίους 3:10, Α` Πέτρου 1;12)

.
Ι. Ενθαρρύνουν σε ώρες κινδύνου (Πράξεις 27:23-24)

.
ΙΑ. Φροντίζουν τον δίκαιο την ώρα του θανάτου (Κατά

Λουκά 16:22)

.

Οι άγγελοι είναι μια εντελώς διαφορετική κατηγορία όντων από τους ανθρώπους. Οι

 άνθρωποι δεν γίνονται άγγελοι μετά το θάνατό τους. Οι άγγελοι ποτέ δε γίνονται και ούτε 

ήταν ποτέ άνθρωποι. Ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους, ακριβώς όπως δημιούργησε

 τους ανθρώπους. Πουθενά η Αγία Γραφή δεν αναφέρει ότι οι άγγελοι δημιουργήθηκαν κατά

 την εικόνα και την ομοίωση του Θεού, όπως οι άνθρωποι (Γένεση 1:26). Οι άγγελοι είναι

 πνευματικά όντα που μπορούν σε ένα ορισμένο βαθμό να πάρουν φυσική μορφή. Οι

 άνθρωποι είναι πρωταρχικά φυσικά όντα, αλλά με πνευματική πλευρά. Το μεγαλύτερο

 πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από τους αγγέλους είναι η άμεση, αναμφισβήτητη

υπακοή στις εντολές του Θεού


.6-7-2015

ΚΥΡΙΑΚΗ 5-7-2015

Ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων. Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων... Ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα!

Aγαπητοί μου αδελφοί,διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;  Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις... Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ;

Διατελοῦμε ἐν μέσω κρίσης, βιώνοντας ἕνα σκληρὸ παιχνίδι, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη μας καὶ πάντα σὲ βάρος μας. Εἰσπράττουμε τὴν προδοσία σὰ γεύση ἀπὸ χῶμα, σὰν ὀργὴ καὶ σὰν ἀπελπιστικὴ διαπίστωση: βρισκόμαστε ὑπὸ ζυγόν! Καὶ ὁ πόνος τοῦ ζυγοῦ εἶναι τόσο δυνατὸς ὥστε ἄλλος γρήγορα καὶ ἄλλος ἀργὰ ξυπνᾶμε! Ξυπνᾶμε σὰν ἀπὸ βαρὺ ὕπνο. Μᾶς ξυπνάει ὁ ἥλιος τῆς νύχτας... Τὸ φῶς ποὺ γεννιέται ἀμέσως μετὰ ἀπ' τὸ πυκνότερο σκοτάδι. Μᾶς ξυπνάει καὶ βλέπουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἄμοιροί της τύχης μας, πὼς σαφῶς ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὴ δική του εὐθύνη. Ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὸ δικό του μερίδιο στὴ συμφορά.

Καὶ φωτίζεται ὁ νοῦς μας καὶ μᾶς γίνεται ὁρατὸ πὼς δὲν φταίνει μόνον οἱ ἐχθροὶ ποὺ μπῆκαν ἀπ' τὴν κερκόπορτα. Φταῖμε καὶ ἐμεῖς ποὺ ἀπαξιώσαμε τὴν κερκόπορτα καὶ....

 ἐν γνώσει μας τὴν ἀφήσαμε ἀφύλαχτη. Φταῖμε ὅλοι... καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Πολιτείας καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαός. Διαπράξαμε ὅλοι τὸ ἴδιο λάθος τῆς ὕβρης: Καταργήσαμε τὸν Θεό!

Εἴτε θέλουμε νὰ τὸ παραδεχτοῦμε εἴτε δὲ θέλουμε, ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας..., πού στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές, ποὺ ἀντικατέστησε τὸν γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη, ποὺ ἀντικατέστησε τὴ μάνα μὲ τὴν τηλεόραση, ποὺ ἀντικατέστησε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σκυλιά.

Ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, πού ἀντικατέστησε τὸν Πνευματικὸ μὲ τὰ μέντιουμ, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν Λειτουργία μὲ κολυμβητήρια, μὲ φροντιστήρια καὶ ἐκδρομές, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν προσευχὴ μὲ γιόγκα, τὴ νηστεία μὲ δίαιτες, καὶ τὸν Χριστὸ μὲ τὸν χρυσό!...

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ὀδυνηρὴ δὲν εἶναι ποὺ ἀδείασαν τὰ ταμεῖα μας. Εἶναι ποὺ ἀδείασε ἡ ψυχή μας! Ἀδείασαν τὰ σπίτια μας. Ξεκρεμάσαμε τὶς εἰκόνες, σβήσαμε τὸ καντήλι κι ἀνοίξαμε τὶς πόρτες. Τώρα μπορεῖ ἐλεύθερα νὰ μπαινοβγαίνει ὅποιο θέλει, ὅ,τι ὥρα θέλει γιὰ ὅποια σχέση θέλει.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ δὲν ἀφήσαμε νὰ γεννηθοῦν!... καὶ τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ ἐγκαταλείψαμε.

Ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι ποὺ γεμίσαμε παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν κατὰ ποὺ νὰ κοιτάξουν. Γεμίσαμε παιδιὰ-τορπίλες! Ἕτοιμα νὰ ἐκραγοῦν. Παιδιὰ γνωστῆς ἢ ἀγνώστου πατρότητας ποὺ δὲν τὰ θέλει κανείς, παρὰ μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ τὰ ἐμπορευτοῦν.  Ἀδελφοί μου, γεμίσαμε ἐμπόρους ποῦ μαζεύουν ἀργύρια τριάκοντα, ἀλίμονο γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸν ἀγρὸ τοῦ Κεραμέως;

Κρύο... Τόσο πολὺ κρύο... Κι αὐτὴ ἡ κρίση... ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνή μας μαζεύει ἀπ' τοὺς δρόμους καὶ γυρίζουμε μέσα μας. Ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει νὰ πάλλεται ἡ καρδιά μας ἡ πέτρινη καὶ νὰ δίνει ξανὰ σημεῖα ζωῆς, ζωῆς ἄλλης, ζωῆς ἀληθινῆς. Ἐκεῖ ποὺ δυναμώνει λίγο-λίγο ἡ φωνὴ τῆς χαμένης συνείδησης κι ἀρχίζεις νὰ διακρίνεις ἀνάμεσα στὶς χιλιάδες φωνὲς τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Κι ἀρχίζει ἡ ψυχή μας νὰ ψάχνει τρόπους ἀποκατάστασης: ποιὰ "αὐθαίρετα" νὰ γκρεμίσουμε καὶ ποιὰ "νόμιμα" νὰ ξαναχτίσουμε...

Ἀρχίζει ἡ ψυχή μας καὶ διψάει τὴν ἄφεση. Ἀφήνει τὶς χῶρες τῶν ἀλλοφύλων τὶς ἀλλότριες συμπεριφορὲς καὶ ξαναπαίρνει ἡ πολύπαθη ψυχή μας τοὺς πατροπαράδοτους δρόμους... γιὰ τὸ πετραχήλι τὸ ἅγιο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνη εἶναι καὶ σωτήρια καὶ ἰαματική. Ἀρχίζεις καὶ νοιάζεσαι καὶ μοιράζεσαι τὸ τριμμένο παλτό σου μ' αὐτὸν ποὺ κρυώνει! Ἀρχίζεις καὶ πονᾶς καὶ συμπονᾶς... Καὶ ὁ ἄλλος ἄνθρωπος γίνεται συνάνθρωπος, ὁ κάτοικος συγκάτοικος, ὁ πατριώτης συμπατριώτης, καὶ ὁ ἄλλος Ἕλληνας γίνεται συνέλληνας, ἐγγενὴς καὶ συγγενὴς καὶ ὄμαιμος καὶ ἀδελφός!!

Ἀδελφοί μου, ὁμοιοπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι γι' αὐτοὺς ἡ ἀσωτία καὶ γι' ἄλλους ἡ ὑποκρισία. Ἡ στείρα θρησκευτικότητά μας. Ἡ ἠθική μας αὐτάρκεια.... Κανεὶς δὲν κλαίει... Καὶ ἡ κρίση ἐντείνεται καὶ κάνει κρύο, πολὺ κρύο!

Χωρὶς μετάνοια, πῶς νὰ τὸ διαχειριστεῖς; Χωρὶς ἐλπίδα στὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ ἀγαπῶντος Θεοῦ, χωρὶς τὴν ἐμπειρία τῆς Παρουσίας Του, πῶς νὰ βγοῦν οἱ χειμῶνες; Πῶς νὰ βγοῦμε ἀπ' τ' ἀδιέξοδο χωρὶς θύρα ἐξόδου;

Ἀδελφοί μου, ὁμοιπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ δὲν εὐημεροῦμε. Εἶναι ποὺ δὲν μετανοοῦμε. Ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ ἀλώσαμε τὴν ψυχή μας. Εἶναι ποὺ τὴν παραδώσαμε μόνοι μας. Πρέπει νὰ περάσει καλὰ καὶ γιὰ πάντα στὸν πυρήνα τοῦ εἶναι μας: ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων . Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων... Ἀδελφοί μου, ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα! Καὶ θὰ δοῦμε τὴν ἄνοιξη νὰ πετάγεται κάτω ἀπ' τὰ μάρμαρα... Καὶ τὰ δένδρα νὰ ἀνθίζουν... Καὶ θὰ 'ρθεῖ ἡ Ἀνάσταση!

Πως πρέπει να είναι οι πολιτικοί ηγέτες κατά τους Ιερούς Πατέρες

Καθώς η πατρίδα μας διέρχεται βαθιά οικονομική,πνευματική άλλά καί πολιτική κρίση, όλο καί περισσότερο άκούγονται άπορριπτικές άντιλήψεις γιά τούς πολιτικούς ήγέτες μας. Μάλιστα πολλοί άγανακτισμένοι πολίτες έκφράζουν συχνά άπόψεις τελείως άπορριπτικές γιά τό θεσμό τών πολιτικών ήγετών. Ποιοι όμως πρέπει νά είναι οί πολιτικοί ήγέτες; Πώς οφείλουν νά έπιτελοϋν τό έργο τους; Είναι αναγκαία ή ύπαρξή τους; Σ’ αύτά τά έρωτήματα θά άντλήσουμε άπαντήσεις μέσα άπό τή σοφία τών Πατέρων τής Εκκλησίας μας.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 Μπορεί νά ύπάρξει οργανωμένο κράτος χωρίς πολιτικούς ήγέτες; Ό ιερός Χρυσόστομος άπαντά: «Πρέπει νά ύπάρχουν οί άρχοντες, γιά νά μήν τρώμε ό ένας τόν άλλο σάν τά ψάρια». «Ό Θεός μάς χάρισε τούς άρχοντες, γιά νά έχουμε εύταξία καί νά μή συμπεριφερόμαστε πιό παράλογα άπό τά άλογα θηρία. Ή έξουσία τού άρχοντα είναι παρόμοια μέ τήν τέχνη τού ήνίοχου καί τού κυβερνήτη τού πλοίου» . Ταυτόχρονα όμως ύπογραμμίζει: «Είναι προτιμότερο νά μή διοικεΐται ένας λαός άπό κανένα, παρά νά διοικεΐται άπό έναν κακό ήγέτη» . Δυστυχώς όμως, τονίζει άλλου, «οί άρχοντες συνήθως είναι διεφθαρμένοι» .

"Ας προσέξουμε τώρα τή φωνή τού Μεγάλου Βασιλείου: «Οί άρχοντες ύπάρχουν όχι γιά νά καυχώνται γιά τή σπουδαία θέση τήν οποία κατέχουν, άλλά γιά νά τιμούν οί ίδιοι τή θέση αύτή» . Γΐ αύτό «όσοι έπιδιώκουν τήν άρετή δέν άναλαμβάνουν μέ εύχαρίστηση δημόσια άξιώματα. Αντίθετα όσοι άποβλέπουν σέ χρήματα καί δόξα, θεωρούν μέγιστο άγαθό τήν κατάκτηση κάποιας έξουσίας, γιά νά μπορούν νά άποκτοΰν όσα έπιθυμοϋν» . «Έργο τών άρχόντων είναι νά άναχαιτίζουν τις άταξίες τού λαού νά τόν κατευθύνουν στό σωστό όταν όμως αύτοί πρώτοι παραβαίνουν τό νόμο, πώς μπορούν νά καθοδηγούν τούς άλλους;». Γΐ αύτό «πολλοί ήγέτες, όταν κλέβουν, άναγκάζονται νά είναι έπιεικεΐς στούς άλλους, έπειδή έχουν χάσει τήν παρρησία τους».

Γιά τό ίδιο ζήτημα ό άγιος Γρηγόριος Θεολόγος λέει: «Πολλοί άρχοντες σπαταλοϋν άμέτρητα χρήματα γιά νά κατασκευάσουν πολυτελή έπιπλα, καί άλλοι βάζουν τά άκριβότερα άρώματα καί εύφραίνονται μέ τή μουσική των οργάνων, άντί νά συμπάσχουν καί νά ύποφέρουν γιά τή συντριβή τοϋ λαού». Γι’ αύτό ό ιερός Πατήρ άπευθύνεται σ’ αύτούς καί τούς λέει: «Νά σέβεστε τό άξίωμά σας. Γνωρίζετε πόσο σπουδαίο είναι τό έργο σας καί τί μεγάλο μυστήριο βρίσκεται γύρω άπό σάς. Κόσμος ολόκληρος βρίσκεται κάτω άπό τήν έξουσία σας. Γίνεστε “θεοί” στούς ύπηκόους σας».

2 Ποιο έργο πρέπει vα έπιτελουν οί πολιτικοί ήγέτες;

Λέει έπιγραμματικά γι’ αύτό τό θέμα ό Μέγας Βασίλειος: «Οί άρχοντες πρέπει νά ύπερασπίζονται τά δικαιώματα τού Θεού, νά τιμωρούν τούς παραβάτες». Καί ό ιερός Χρυσόστομος συμπληρώνει: «Δέν πρέπει νά έπιζητοϋν τή δική τους τιμή άλλά τό κοινό συμφέρον». «Δέν ξεχωρίζουν άπό τή χλαμύδα, άλλά άπό τό ότι προστατεύουν όσους ύποφέρουν, διορθώνουν τά κακώς έχοντα, τιμωρούν τήν αδικία, δέν έπιτρέπουν νά καταπατεΐται τό δίκαιο».

3. Ποια όμως πρέπει να είναι τα προσόντα των πολιτικών ηγετών;

Ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος τά έπισημαίνει: «Οί άρχοντες πρέπει νά ξεπερνούν κατά πολύ τούς άλλους· νά γίνονται καθημερινά ανώτεροι, νά έχουν άξια καί άρετή άνάλογη μέ τό άξίωμά τους». Καί ό ιερός Χρυσόστομος: «Ό πολιτικός ήγέτης πρέπει νά έχει βίο άκηλίδωτο, ώστε νά τόν έχουν όλοι ώς παράδειγμα». «’Εκείνος πού άσκεΐ τήν πολιτική έξουσία δέν θά μπορέσει νά τή διαχειρισθεΐ δίκαια, άν προηγουμένως δέν κυβερνήσει τόν έαυτό του όπως πρέπει, καί άν δέν τηρήσει μέ μεγάλη ακρίβεια καί τούς πολιτικούς καί τούς θρησκευτικούς νόμους» . «’Εκείνος πού είναι σέ θέση νά άρχει καί νά άρχεται, αύτός θά μπορέσει νά κυβερνήσει καί τήν οικογένεια του έκεΐνος πού μπορεί νά κυβερνήσει τό σπίτι του, θά μπορέσει νά κυβερνήσει καί μιά πόλη, θά μπορέσει νά κυβέρνησει όλη τήν οικουμένη. ’Άν όμως δέν είναι σέ θέση νά ρυθμίσει τόν ψυχικό του κόσμο, πώς θά μπορέσει νά κυβερνήσει τήν οικουμένη; Πώς θά ώφελήσει άλλους αύτός πού δέν μπόρεσε νά ώφελήσει τόν έαυτό του;» . Καί άλλου σημειώνει: «Ό άρχοντας σ’ αύτό κυρίως πρέπει νά άρχει, στό νά νικάει μέ τήν άρετή του, άν όμως νικιέται, δέν είναι πλέον άρχοντας». Γι’ αύτό «ό άριστος άρχοντας πρέπει νά είναι αδυσώπητος στόν έαυτό του καί στις πράξεις του» .

Καί έπιλέγει ό ιερός Χρυσόστομος: «Οί πολιτικοί ήγέτες πρέπει νά έχουν ύψηλή νοημοσύνη, νά μιλούν μέ παρρησία, να περιφρονούν τά βιοτικά, νά μισούν τήν πονηριά, νά είναι ήπιοι καί φιλάνθρωποι». Έχουν χρέος «νά παραβλέπουν τά δικά τους συμφέροντα καί νά φροντίζουν γιά τά προβλήματα τοϋ λαού τους» .

Τέτοιοι λοιπόν πρέπει νά είναι οί πολιτικοί άρχοντες: ικανοί, άδιάφθοροι, άκέραιοι, φιλάνθρωποι, φιλοπάτριδες καί φιλόθεοι. Ανώτεροι σέ άρετές καί σέ ικανότητες άπό τό λαό. Τέτοιους πολιτικούς έχει άνάγκη ιδιαιτέρως σήμερα καί ή πατρίδα μας. Τέτοιους πολιτικούς έχει χρέος νά έκλέγει καί ό λαός. 

Άγιος Νεκτάριος: Ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα και θα γίνεται τέλειοι!

Σκοπός τής ζωής μας είναι νά γίνουμε τέλειοι καί άγιοι. Νά αναδειχθούμε παιδιά τού Θεού καί κληρονόμοι τής βασιλείας τών ουρανών.

Άς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τής παρούσας ζωής, στερηθούμε τή μέλλουσα, μήπως, από τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, αμελήσουμε τό σκοπό τής ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία καί η προσευχή από μόνες τους δέν φέρνουν τούς επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δέν είναι ο σκοπός τής ζωής μας, αποτελούν τά μέσα γιά νά πετύχουμε τό σκοπό.

Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τά πάθη τής ψυχής. Καθαρίστε τήν καρδιά σας από κάθε ρύπο καί διατηρήστε τήν αγνή, γιά νά έρθει καί νά κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, γιά νά σάς πλημμυρίσει τό Άγιο Πνεύμα μέ τίς θείες δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία καί η φροντίδα σ’ αυτά νά είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό καί πόθο σας ασταμάτητο. Γί’ αυτά νά προσεύχεστε στό Θεό. Νά ζητάτε καθημερινά τόν Κύριο, αλλά μέσα στήν καρδιά σας καί όχι έξω από αυτήν. Καί όταν Τόν βρείτε, σταθείτε μέ φόβο καί τρόμο, όπως τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος τού Θεού. Αλλά γιά νά βρείτε τόν Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι τό χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τούς υπερήφανους, ενώ αγαπάει καί επισκέπτεται τούς ταπεινούς στήν καρδιά.

Άν αγωνίζεσαι τόν αγώνα τόν καλό, ο Θεός θά σέ ενισχύσει. Στόν αγώνα εντοπίζουμε τίς αδυναμίες, τίς ελλείψεις καί τά ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης τής πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δέν αγωνίστηκε, δέν γνώρισε τόν εαυτό του.

Προσέχετε καί τά μικρά ακόμα παραπτώματα. Άν σάς συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μήν απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα καί προσπέστε στό Θεό, πού έχει τή δύναμη νά σάς ανορθώσει.

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες καί πάθη καί ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι καί κληρονομικά. Όλα αυτά δέν κόβονται μέ μία σπασμωδική κίνηση ούτε μέ τήν αδημονία καί τή βαρειά θλίψη, αλλά μέ υπομονή καί επιμονή, μέ καρτερία, μέ φροντίδα καί προσοχή.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή καί επικίνδυνη, καί πολλές φορές παροξύνεται από τό διάβολο, γιά ν’ ανακόψει τήν πορεία τού αγωνιστή.

Ο δρόμος πού οδηγεί στήν τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στό Θεό νά σάς δυναμώνει. Νά αντιμετωπίζετε μέ υπομονή τίς πτώσεις σας καί, αφού γρήγορα σηκωθείτε, νά τρέχετε καί νά μή στέκεστε, σάν τά παιδιά, στόν τόπο πού πέσατε, κλαίγοντας καί θρηνώντας απαρηγόρητα.

Αγρυπνείτε καί προσεύχεστε, γιά νά μήν μπείτε σέ πειρασμό.

Η πνευματική εργασία που κάνετε να μην γίνεται αντιληπτή

Όσιος Πορφύριος

Ό,τι κάνει ο καλός εαυτός μας, να μην το παίρνει είδηση ο κακός «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου». «Αριστερά» είναι ο αντίθετος εαυτός μας, που όταν το πάρει είδηση, θα τα χαλάσει όλα.

Ο αντίθετος είναι ο κακός εαυτός μας. Νέος είναι ο εν Χριστώ εαυτός μας, ενώ ο άλλος είναι ο παλαιός. Χρειάζεται τέχνη για να μην παίρνει είδηση ο παλαιός. Χρειάζεται τέχνη και κυρίως η Χάρις του Θεού.
Υπάρχουν μερικά μυστικά. Το Ευαγγέλιο μας προτρέπει πως πρέπει να προλαμβάνουμε ορισμένα πράγματα που μας δυσκολεύουν στον αγώνα μας.

Λ.χ. θέλετε να γευθείτε μια χαρά από τον Θεό. Ποιο είναι το μυστικό εδώ; Έστω ότι την πιστεύετε και τη ζητάτε τη χαρά και λέτε «δεν μπορεί παρά να μου τη δώσει ο Θεός». Εκείνος δεν την δίνει. Και αιτία είστε εσείς οι ίδιοι. Όχι ότι ο Θεός δεν θέλει να τη δώσει, αλλά το μυστικό είναι η δική σας απλότης και απαλότης.

Όταν λείπει η απλότης και λέτε: θα κάνω αυτό και ο Θεός θα μου δώσει αυτό που ζητώ, δεν γίνεται.

Απλά, απαλά θα κάνετε το καθετί. Δεν θα κάνετε τίποτα με σκοπιμότητα. Να μη λέτε, θα κάνω έτσι, για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα, αλλά θα το κάνετε έτσι απαλά, χωρίς να το ξέρετε. Δηλαδή προσεύχεσθε απλά και δεν σκέφτεστε τι θα χαρίσει ο Θεός μες στην ψυχή σας. Δεν κάνετε υπολογισμούς. Να μην το συζητάτε αυτό με τον εαυτό σας. Όταν λέτε την ευχή, να τη λέτε απαλά, απλά και να μην σκέπτεσθαι τίποτε άλλο παρά μόνο την ευχή.

Η καρδιά σας να είναι απλή, όχι διπλή και ανειλικρινής, αγαθή και όχι πονηρή και ιδιοτελής. Την απλή και αγαθή ψυχή όλοι την επιζητούν, αναπαύονται σε κείνη, την πλησιάζουν χωρίς φόβο, χωρίς υποψία. Και η ίδια ζει με εσωτερική ειρήνη, έχει αγαθή σχέση μ’ όλους τους ανθρώπους και μ’ όλη την κτίση.

Ο αγαθός άνθρωπος δεν έχει πονηρούς λογισμούς, ελκύει την Χάρη του Θεού. Κυρίως η αγαθότητα και η απλότητα ελκύουν τη Χάρη του Θεού. Είναι προϋποθέσεις για να έρθει ο Θεός και «μονήν ευρήσει»

Στην Αγία Γραφή ο λόγος του Θεού μας λέει καθαρά για την απλότητα «αγαπήσατε δικαιοσύνην οι κρίνοντες την γην, φρονίσατε περί του Κυρίου εν αγαθότητι και εν απλότητι καρδίας ζητήσατε αυτών…» (Σοφ. Σολ. 1,1).

Απλότητα και αγαθότητα.

Αυτό είναι το παν, για ν’ αποκτήσετε την Θεία Χάρη. Πόσα μυστικά υπάρχουν στην Αγία Γραφή! «κακότεχνος ψυχή» είναι η κακοφτιαγμένη ψυχή, αυτή που κατασκευάζει το κακό. Ούτε εισέρχεται, ούτε κατοικεί η Θεία Σοφία σε μια τέτοια ψυχή. Όπου υπάρχει διαφθορά και δολιότητα, δεν εισέρχεται η Χάρη του Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 22-2-2015

 Αγαπητοί μου αδελφοί,η αγάπη προϋποθέτει άρνηση του εγώ. Η δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπήσει το συνάνθρωπό του εξαρτάται από την ικανότητά του να απαλλαγεί από  τα πάθη του. Για να μπορέσει να πει ο άνθρωπος ναι στις ανάγκες του άλλου θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να λέει όχι στις δικές του επιθυμίες.

Ο άνθρωπος που ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και με την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών δεν έχει την δυνατότητα  να αισθανθεί αγάπη για το συνάνθρωπό του και σαν αποτέλεσμα στερείται της δυνατότητας να ενωθεί με το Θεό.

Γι' αυτό, αμέσως μετά την προβολή της αγάπης ως απαραίτητης προϋποθέσεως για τη συνάντηση του ανθρώπου με τον αναστημένο Χριστό "ανάμνησιν ποιούμεθα της από του παραδείσου της τρυφής εξορίας του πρωτοπλάστου Αδάμ".

Με την ανάμνηση αυτή οι άγιοι Πατέρες θέλησαν να δείξουν πόσο καταστρεπτική είναι η υποδούλωση του ανθρώπου στις προσωπικές  του επιθυμίες και πόσο σωστική είναι η ανάπτυξη της δυνατότητας του να αντιστέκεται σ' αυτές. Οι άγιοι Πατέρες τονίζουν το κακό που έπαθε ο Αδάμ ,δεν μπόρεσε να αναβάλλει  για λίγο την ικανοποίηση μιας επιθυμίας και αυτό το γεγονός διέφθειρε  την ανθρώπινη φύση μας και υπογραμμίζουν ότι η αντίσταση στην αμαρτία και στην κάθε επιθυμία  είναι μια βασική εντολή του Θεού. 

Ο Αδάμ δεν άκουσε  το Θεό γιατί μόνο στις επιθυμίες του και τον εγωισμό του   υπάκουε και έτσι αποκόπηκε από το Θεό, γιατί μόνο μέσω  της αγάπης  μπορεί ο άνθρωπος να ενωθεί με το συνάνθρωπο και το Θεό ενώ ο εγωισμός  τον αποκόπτει τον από τον ένα και από τον άλλο.

Ο Ιησούς Χριστός με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία Του, δηλαδή την άρνηση στην επιθυμία Του για τροφή, αναπτύσσει τη δυνατότητα να λέει όχι στο δικό Του θέλημα για να μπορεί να λέει ναι στο θέλημα του Θεού και δείχνει το δρόμο της αντίστροφης πορείας από εκείνη του Αδάμ. Για τον ίδιο λόγο θεσπίσθηκε η νηστεία της Σαρακοστής, για να δίνεται η ευκαιρία στον άνθρωπο δια της νηστείας να κατανικάει το δικό του θέλημα, που πολύ συχνά είναι αυτοκαταστροφικό, για να μπορεί να κάνει το θέλημα του Θεού που είναι πάντοτε σωτήριο και έτσι να μπορεί να καλλιεργεί τη δυνατότητα της αγάπης που τον ενώνει με το Θεό και που ο Αδάμ έχασε εξαιτίας της υποδουλώσεώς του στη δική του επιθυμία.

Ο διάβολος ξεγέλασε  τον Αδάμ με την υπόσχεση μιας ευχάριστης και γλυκιάς εμπειρίας, όπως ξεγελά πάντα τον άνθρωπο όταν του προτείνει μια εγωκεντρική ικανοποίηση των αυτοκαταστροφικών, στην ουσία, επιθυμιών του σε βάρος των συνανθρώπων του. Η γεύση όμως της βρώσεως του απαγορευμένου καρπού ήταν πικρή και όχι γλυκιά. Απαγορεύει ο Θεός τη χρησιμοποίηση του συνανθρώπου για την ικανοποίηση της δικής μας επιθυμίας και ο διάβολος διατείνεται ότι ο Θεός από φθόνο μας στερεί μια ευχάριστη εμπειρία.

Κάθε φορά όμως που πέφτουμε σ' αυτή την παγίδα του διαβόλου και επιδιώκουμε την εγωκεντρική μας ικανοποίηση σε βάρος των άλλων, δοκιμάζουμε την πίκρα της αποκοπής από τους άλλους, που δέν θέλουν φυσικά να τους χρησιμοποιούμε, και την τυραννία της μοναξιάς, μιας μοναξιάς που έχει υπαρξιακές διαστάσεις, γιατί η αποκοπή από το συνάνθρωπο συνεπάγεται και την αποκοπή από το Θεό.  

Έτσι, όσο ο άνθρωπος κάνει αυτό που εκείνος θέλει και όχι αυτό που ο Θεός θέλει γι' αυτόν, αυτοκαταστρέφεται. Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη να αναπτύξει τη δυνατότητα να λέει όχι σ' αυτό το αυτοκαταστροφικό του θέλημα και γι' αυτό η Εκκλησία αντιτάσσει στον εθισμό της άμεσης ικανοποιήσεως κάθε επιθυμίας την άσκηση και τη νηστεία.

Η άσκηση και η νηστεία επιδιώκουν μια  αλλαγή των αυτοκαταστροφικών τάσεων του ανθρώπου  και αποβλέπουν  στην εσωτερική αλλαγή. Ασκείται ο άνθρωπος να μπορεί να δίνει κάτι από τον εαυτό  του στο συνάνθρωπό του όχι για να αισθανθεί ότι είναι καλός άνθρωπος, αλλά για να μπορέσει με τη χάρη του Θεού μ' αυτή

την άσκηση να αλλάξει την εσωτερική  του διάθεση σε μια εσωτερική διάθεση προσφοράς και αγάπης για το συνάνθρωπο.

Η άσκηση για την ανάπτυξη της δυνατότητάς του ανθρώπου να αντιστέκεται στις επιθυμίες του αρχίζει από το σώμα και την επιθυμία της τροφής.  

Όταν ο άνθρωπος  εξουσιάζεται από την αγάπη της σάρκας, λέει ο Ισαάκ ο Σύρος, δεν μπορεί να αντισταθεί στις πιέσεις που τον εμποδίζουν να καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη.

Πραγματικά, είναι γενική η πεποίθηση των Πατέρων της Εκκλησίας,  ότι η υποχώρηση στο πάθος της λαιμαργίας αποκλείει από τον άνθρωπο τη δυνατότητα να αντισταθεί σε οποιοδήποτε άλλο  πάθος. Οι απολαύσεις προκαλούν συχνά ζημιά και πόνο, και το πολύ φαγητό προκαλεί ανησυχία, αδυναμία και τον ξεπεσμό της ψυχής. Η πολυτέλεια και η καλοπέραση προσβάλλουν και διαφθείρουν τα πάντα.

Εκείνος που χορταίνει διαρκώς το στομάχι του και ικανοποιεί την όρεξη και την επιθυμία του και φροντίζει διαρκώς για την άνεση του σώματός του, χάνει τον παράδεισο. 

Πολλά επιτυγχάνονται με τη νηστεία γιατί η εντολή της νηστείας απαιτεί να νηστεύουμε όχι μόνο με το σώμα αλλά και με την ψυχή. Οι αρετές και οι κακίες είναι η τροφή της ψυχής και η ψυχή μπορεί να φάει οποιαδήποτε απ' αυτές τις δύο τροφές και να διατεθεί ανάλογα. Γι' αυτό θα προετοιμασθούμε κατάλληλα για την Ανάσταση του Χριστού τηρώντας τη νηστεία του σώματος στα εξωτερικά πράγματα και τρέφοντας την ψυχή με τη Θεία Τροφή του Λόγου και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Πολλοί άνθρωποι στις ημέρες μας ισχυρίζονται ότι η παράδοση της νηστείας είναι αναχρονιστική σήμερα και επιδιώκουν την κατάργηση των κανόνων της νηστείας, ενώ άλλοι θεωρούν τους κανόνες αυτούς απόλυτους νόμους που η τήρησή τους είναι απαραίτητη για όσους θέλουν να είναι "καλοί" χριστιανοί. Οι πρώτοι, ενώ αισθάνονται εκσυγχρονισμένοι, δεν έχουν συλλάβει την παθολογία της εποχής μας, γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο να βρούμε μια άλλη εποχή για την οποία η νηστεία θα είχε τόση χρησιμότητα, όση έχει για την εποχή μας. Η αφθονία στις ημέρες μας έχει γίνει αφορμή περισσότερο από κάθε άλλη εποχή να υποδουλωθεί ο άνθρωπος ολοκληρωτικά στον εαυτό του και στις επιθυμίες του, γι' αυτό έχει ανάγκη περισσότερο από τον άνθρωπο κάθε άλλης εποχής την άσκηση της νηστείας.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που είναι πραγματικά "εκσυγχρονισμένος" και που γνωρίζει καλά την ανθρώπινη φύση, λέει τα εξής σχετικά με τη νηστεία στις Διδαχές του:

"Ένας άνθρωπος πλούσιος πηγαίνει εις ένα πνευματικόν να ξομολογηθή. Τι κανόνα πρέπει ο πνευματικός να του δώσει; Πρέπει να του ειπεί εις τρεις ημέρες να τρώγει μίαν φορά την ημέραν ψωμί και νερό και να κάμει τρεις χιλιάδες μετάνοιες και νηστείες. Λέγει ο πλούσιος: φωτιά να την κάψει την αμαρτία, καλύτερα να μην την είχα κάμει. Διατί να του ειπεί να δώσει ελεημοσύνην, εκείνος έχει και δίνει και δεν διορθώνεται. Εξομολογάται και ένας πτωχός. Τι κανόνα πρέπει ο πνευματικός να του δώση; να του ειπεί να δώσει πεντακόσια γρόσια ελεημοσύνη. Αυτός δεν έχει να τα δώση και έτσι λέγει: Φωτιά να κάψη την αμαρτία, καλύτερα ας λείψω από δαύτην. Διατί αν του ειπεί ο πνευματικός να νηστεύη, εκείνος είναι πτωχός και πάντοτε νηστεύει. Να του ειπεί να κάνει μετάνοιες; Εκείνος σκάπτει και όλο μετάνοιες κάμνει και δεν διορθώνεται. Αλλά χρειάζεται το εναντίον τόσον εις τον πλούσιον ωσάν και εις τον πτωχόν".

Η εποχή μας, που είναι εποχή αφθονίας, έχει πιο πολύ ανάγκη τη νηστεία από τις εποχές των στερήσεων. Ιδιαίτερα τα παιδιά της εποχής μας, που τα μεγαλώνουμε σήμερα έτσι ώστε να μην μπορούν για κανένα λόγο να αναβάλουν την ικανοποίηση μιας επιθυμίας τους προετοιμάζοντάς τα με τον τρόπο αυτό για τον αναπότρεπτο χαμό τους, έχουν μεγάλη ανάγκη της νηστείας, που θα βάλει κάποιο χαλινάρι στην τρυφερή ηλικία τους και από τη λιτή δίαιτα, που θα συγκρατήσει τις ανυπότακτες ορέξεις με ένα όχι πολύ οδυνηρό τρόπο.

Τόσο εκείνοι που επιζητούν την κατάργηση της νηστείας όσο και εκείνοι που την απολυτοποιούν, υποφέρουν από το ίδιο  σύνδρομο για το οποίο η τήρηση κάποιου νόμου, και στην προκειμένη περίπτωση του νόμου της νηστείας, είναι απαραίτητη για να θεωρείται κανείς χριστιανός και "καλός" άνθρωπος. Εκείνοι τώρα που δεν θέλουν να τηρήσουν το "νόμο" της νηστείας ζητούν την καθιέρωση ενός "νόμου" που να είναι στα μέτρα τους, για να μπορούν έτσι να συμπεριληφθούν στους "καλούς" ανθρώπους, χωρίς να ξεβολευτούν.

Η νηστεία πρέπει να είναι άμεση και έμμεση έκφραση αγάπης. Άμεση από τη μια, γιατί πρέπει με τη λιτή δίαιτα να αποβλέπει στον περιορισμό των δαπανών συντηρήσεως του ανθρώπου, έτσι που να μπορεί να βοηθήσει άλλους, που βρίσκονται σε ανάγκη, έμμεση από την άλλη, γιατί περιορίζοντας τον εγωκεντρισμό του ανθρώπου κάνει δυνατή την ανάπτυξη της αγάπης.

Η νηστεία λοιπόν είναι φάρμακο, αλλά ένα φάρμακο μπορεί να γίνει άχρηστο αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά. Για τη σωστή χρησιμοποίηση του φαρμάκου πρέπει να ξέρουμε το χρόνο που θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί, την απαιτούμενη ποσότητα, την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου που το χρησιμοποιεί, τη φύση του τόπου, την εποχή του χρόνου και πολλές άλλες λεπτομέρειες, που η παράβλεψη κάθε μιας τους μπορεί να αλλοιώσει όλες τις άλλες. Αν απαιτείται τόση ακρίβεια λοιπόν από μέρους μας όταν πρόκειται για τις ανάγκες του σώματος, πολύ περισσότερο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν πρόκειται για τη φροντίδα της ψυχής και όταν προσπαθούμε να θεραπεύσουμε τις αρρώστιες τις πνευματικές.

Ωστόσο, στην παράδοση της Ανατολής που διατηρεί  τη διδασκαλία του Χριστού, αν και δεν καταργείται η μοναδικότητα του κάθε χριστιανού, όπως γίνεται στο νομικό χριστιανισμό της Δύσεως, η πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ατομιστική, όπως γίνεται στον  χριστιανισμό της Δύσεως. Η εμπειρία της νηστείας, αν και προσαρμόζεται στη μοναδικότητα του κάθε πιστού, είναι βασικά μια εμπειρία που βιώνεται απ' όλο το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, όταν ενωμένο προπαρασκευάζεται για να δει το ανέσπερο φως της Αναστάσεως ή για οποιαδήποτε άλλη συνάντηση με τον αναστημένο Κύριο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τη δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου γίνεται κατάλυση κάθε είδους τροφής, ακόμη και την Τετάρτη και την Παρασκευή που είναι μόνιμα ημέρες νηστείας. Συμβαίνει και άλλοτε, αμέσως πριν από μια περίοδο νηστείας να επιτρέπεται μια ιδιαίτερη χαλάρωση της γενικής ασκητικής προσπάθειας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Ίσως αυτή την αρχή εκφράζει η μακραίωνη λαϊκή παράδοση, που καθιέρωσε για την περίοδο του Τριωδίου έθιμα που καλλιεργούν μια ατμόσφαιρα διονυσιακή.

Με αυτές τις προϋποθέσεις η ασκητική προσπάθεια και η νηστεία είναι απαραίτητες, για να μπορέσει ο άνθρωπος να συναντήσει τον αναστημένο Χριστό. Ο άνθρωπος, τα μάτια της ψυχής του οποίου είναι τυφλωμένα από τον εγωκεντρισμό, δεν μπορεί να γίνει θεόπτης.

"Αδάμ του παραδείσου διώκεται, τροφής μεταλαβών ως παρήκοος. Μωϋσής θεόπτης εχρημάτισε, νηστεία, τα όμματα της ψυχής καθηράμενος· διό του παραδείσου οικήτορες γενέσθαι επιποθούντες, απαλλαγώμεν της αλυσιτελούς τροφής και Θεόν καθοράν εφιέμενοι, Μωσαϊκώς την τετράδα της δεκάδος νηστεύσωμεν προσευχή και τη δεήσει, ειλικρινώς προσκαρτερούντες, κατευνάσωμεν της ψυχής τα παθήματα, αποσοβήσωμεν της σαρκός τα οιδήματα· κούφοι προς την άνω πορείαν μετιώμεν, όπου αι των Αγγέλων χορείαι, ασιγήτοις φωναίς, την αδιαίρετον ανυμνούσι Τριάδα, καθορώσαι το αμήχανον κάλλος, και δεσποτικόν" (ιδιόμελο αίνων Κυριακής Τυρινής).