ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

Τι λέει η Αγία Γραφή για τους αγγέλους;

---

Ερώτηση: Τι λέει η Αγία Γραφή για τους αγγέλους;

Απάντηση: Άγγελοι είναι προσωπικά πνευματικά όντα, που διαθέτουν νοημοσύνη,

,

συναισθήματα και θέληση. Αυτό ισχύει και για τους καλούς και για τους κακούς αγγέλους.

 Οι άγγελοι έχουν νοημοσύνη (Κατά Ματθαίον 8:29, Β` Κορινθίους 11:3, Α` Πέτρου 1:12

 εκφράζουν συναισθήματα (Κατά Λουκά 2:13, Ιάκωβος 2;19, Αποκάλυψη 12:17), και 

αποδεικνύουν ότι έχουν θέληση (Κατά Λουκά 8:28-31, Β` Τιμόθεο 2:26, Ιούδα 6). Οι άγγελοι

 είναι πνευματικά όντα (Εβραίους 1:14), χωρίς φυσικό σώμα. Το γεγονός ότι δεν έχουν

 σώμα δεν επηρεάζει την προσωπικότητά τους (όπως και με τον Θεό)

.

Η γνώση που έχουν οι άγγελοι είναι περιορισμένη από το ότι είναι δημιουργήματα. Αυτό

 σημαίνει ότι δεν τα ξέρουν όλα όπως ο Θεός (Κατά Ματθαίον 24:36). Φαίνεται πως έχουν

μεγαλύτερη γνώση από τους ανθρώπους, ωστόσο. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε τρεις

 λόγους. (1) Οι άγγελοι είχαν δημιουργηθεί σαν μια υψηλότερη τάξη στο σύμπαν από τους

 ανθρώπους. Έτσι, από τη φύση τους κατέχουν μεγαλύτερη γνώση. (2) Οι άγγελοι μελετούν

 την Αγία Γραφή και τον κόσμο επιμελέστερα από τους ανθρώπους και κερδίζουν γνώση

 από αυτό (Ιάκωβος 2:19, Αποκάλυψη 12:12). (3) Οι άγγελοι αποκτούν γνώση από την

 μακρόχρονη παρατήρηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Αντίθετα με τους

 ανθρώπους, οι άγγελοι δεν χρειάζεται να μελετούν το παρελθόν, το έχουν ζήσει. Ως εκ

 τούτου, ξέρουν πώς έχουν αντιδράσει άλλοι στο παρελθόν σε καταστάσεις και μπορούν να

 προβλέψουν σε μεγαλύτερο βαθμό ακριβείας πώς θα αντιδράσουμε εμείς σε παρόμοιες

 καταστάσεις.

Αν και έχουν θέληση, οι άγγελοι είναι, όπως όλα τα δημιουργήματα, υποταγμένοι στο

 θέλημα του Θεού. Οι καλοί άγγελοι στέλνονται από τον Θεό να βοηθήσουν τους πιστούς

 (Εβραίους 1:14). Παρακάτω είναι μερικές δραστηριότητες που η Αγία Γραφή αποδίδει 

στους αγγέλους

:

Α. Δοξάζουν το Θεό (Ψαλμός 148:1-2, Ησαίας 6:3

).
Β. Λατρεύουν το Θεό (Εβραίους 1:6, Αποκάλυψη 5:8-13).

Γ. Χαίρονται για ότι κάνει ο Θεός (Ιώβ 38:6-7).

Δ. Υπηρετούν το Θεό (Ψαλμός 103:20, Αποκάλυψη 22:9).

 
Ε. Εμφανίζονται μπροστά στο Θεό (Ιώβ 1:6, 2:1)

.
ΣΤ. Είναι όργανα της δικαιοσύνης του Θεού (Αποκάλυψη 7:1, 8:2). 

Ζ. Φέρνουν απαντήσεις στην προσευχή (Πράξεις 12:5-10).

Η. Βοηθούν να κερδισθούν άνθρωποι στο Χριστό (Πράξεις 8:26, 10:3)

.
Θ. Παρατηρούν την τάξη των Χριστιανών, το έργο και τις θλίψεις τους (Α` Κορινθίους 4:9

, 

11:10, Εφεσίους 3:10, Α` Πέτρου 1;12)

.
Ι. Ενθαρρύνουν σε ώρες κινδύνου (Πράξεις 27:23-24)

.
ΙΑ. Φροντίζουν τον δίκαιο την ώρα του θανάτου (Κατά

Λουκά 16:22)

.

Οι άγγελοι είναι μια εντελώς διαφορετική κατηγορία όντων από τους ανθρώπους. Οι

 άνθρωποι δεν γίνονται άγγελοι μετά το θάνατό τους. Οι άγγελοι ποτέ δε γίνονται και ούτε 

ήταν ποτέ άνθρωποι. Ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους, ακριβώς όπως δημιούργησε

 τους ανθρώπους. Πουθενά η Αγία Γραφή δεν αναφέρει ότι οι άγγελοι δημιουργήθηκαν κατά

 την εικόνα και την ομοίωση του Θεού, όπως οι άνθρωποι (Γένεση 1:26). Οι άγγελοι είναι

 πνευματικά όντα που μπορούν σε ένα ορισμένο βαθμό να πάρουν φυσική μορφή. Οι

 άνθρωποι είναι πρωταρχικά φυσικά όντα, αλλά με πνευματική πλευρά. Το μεγαλύτερο

 πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από τους αγγέλους είναι η άμεση, αναμφισβήτητη

υπακοή στις εντολές του Θεού


.6-7-2015

ΚΥΡΙΑΚΗ 5-7-2015

Ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων. Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων... Ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα!

Aγαπητοί μου αδελφοί,διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;  Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις... Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ;

Διατελοῦμε ἐν μέσω κρίσης, βιώνοντας ἕνα σκληρὸ παιχνίδι, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη μας καὶ πάντα σὲ βάρος μας. Εἰσπράττουμε τὴν προδοσία σὰ γεύση ἀπὸ χῶμα, σὰν ὀργὴ καὶ σὰν ἀπελπιστικὴ διαπίστωση: βρισκόμαστε ὑπὸ ζυγόν! Καὶ ὁ πόνος τοῦ ζυγοῦ εἶναι τόσο δυνατὸς ὥστε ἄλλος γρήγορα καὶ ἄλλος ἀργὰ ξυπνᾶμε! Ξυπνᾶμε σὰν ἀπὸ βαρὺ ὕπνο. Μᾶς ξυπνάει ὁ ἥλιος τῆς νύχτας... Τὸ φῶς ποὺ γεννιέται ἀμέσως μετὰ ἀπ' τὸ πυκνότερο σκοτάδι. Μᾶς ξυπνάει καὶ βλέπουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἄμοιροί της τύχης μας, πὼς σαφῶς ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὴ δική του εὐθύνη. Ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὸ δικό του μερίδιο στὴ συμφορά.

Καὶ φωτίζεται ὁ νοῦς μας καὶ μᾶς γίνεται ὁρατὸ πὼς δὲν φταίνει μόνον οἱ ἐχθροὶ ποὺ μπῆκαν ἀπ' τὴν κερκόπορτα. Φταῖμε καὶ ἐμεῖς ποὺ ἀπαξιώσαμε τὴν κερκόπορτα καὶ....

 ἐν γνώσει μας τὴν ἀφήσαμε ἀφύλαχτη. Φταῖμε ὅλοι... καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Πολιτείας καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαός. Διαπράξαμε ὅλοι τὸ ἴδιο λάθος τῆς ὕβρης: Καταργήσαμε τὸν Θεό!

Εἴτε θέλουμε νὰ τὸ παραδεχτοῦμε εἴτε δὲ θέλουμε, ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας..., πού στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές, ποὺ ἀντικατέστησε τὸν γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη, ποὺ ἀντικατέστησε τὴ μάνα μὲ τὴν τηλεόραση, ποὺ ἀντικατέστησε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σκυλιά.

Ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, πού ἀντικατέστησε τὸν Πνευματικὸ μὲ τὰ μέντιουμ, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν Λειτουργία μὲ κολυμβητήρια, μὲ φροντιστήρια καὶ ἐκδρομές, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν προσευχὴ μὲ γιόγκα, τὴ νηστεία μὲ δίαιτες, καὶ τὸν Χριστὸ μὲ τὸν χρυσό!...

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ὀδυνηρὴ δὲν εἶναι ποὺ ἀδείασαν τὰ ταμεῖα μας. Εἶναι ποὺ ἀδείασε ἡ ψυχή μας! Ἀδείασαν τὰ σπίτια μας. Ξεκρεμάσαμε τὶς εἰκόνες, σβήσαμε τὸ καντήλι κι ἀνοίξαμε τὶς πόρτες. Τώρα μπορεῖ ἐλεύθερα νὰ μπαινοβγαίνει ὅποιο θέλει, ὅ,τι ὥρα θέλει γιὰ ὅποια σχέση θέλει.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ δὲν ἀφήσαμε νὰ γεννηθοῦν!... καὶ τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ ἐγκαταλείψαμε.

Ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι ποὺ γεμίσαμε παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν κατὰ ποὺ νὰ κοιτάξουν. Γεμίσαμε παιδιὰ-τορπίλες! Ἕτοιμα νὰ ἐκραγοῦν. Παιδιὰ γνωστῆς ἢ ἀγνώστου πατρότητας ποὺ δὲν τὰ θέλει κανείς, παρὰ μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ τὰ ἐμπορευτοῦν.  Ἀδελφοί μου, γεμίσαμε ἐμπόρους ποῦ μαζεύουν ἀργύρια τριάκοντα, ἀλίμονο γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸν ἀγρὸ τοῦ Κεραμέως;

Κρύο... Τόσο πολὺ κρύο... Κι αὐτὴ ἡ κρίση... ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνή μας μαζεύει ἀπ' τοὺς δρόμους καὶ γυρίζουμε μέσα μας. Ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει νὰ πάλλεται ἡ καρδιά μας ἡ πέτρινη καὶ νὰ δίνει ξανὰ σημεῖα ζωῆς, ζωῆς ἄλλης, ζωῆς ἀληθινῆς. Ἐκεῖ ποὺ δυναμώνει λίγο-λίγο ἡ φωνὴ τῆς χαμένης συνείδησης κι ἀρχίζεις νὰ διακρίνεις ἀνάμεσα στὶς χιλιάδες φωνὲς τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Κι ἀρχίζει ἡ ψυχή μας νὰ ψάχνει τρόπους ἀποκατάστασης: ποιὰ "αὐθαίρετα" νὰ γκρεμίσουμε καὶ ποιὰ "νόμιμα" νὰ ξαναχτίσουμε...

Ἀρχίζει ἡ ψυχή μας καὶ διψάει τὴν ἄφεση. Ἀφήνει τὶς χῶρες τῶν ἀλλοφύλων τὶς ἀλλότριες συμπεριφορὲς καὶ ξαναπαίρνει ἡ πολύπαθη ψυχή μας τοὺς πατροπαράδοτους δρόμους... γιὰ τὸ πετραχήλι τὸ ἅγιο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνη εἶναι καὶ σωτήρια καὶ ἰαματική. Ἀρχίζεις καὶ νοιάζεσαι καὶ μοιράζεσαι τὸ τριμμένο παλτό σου μ' αὐτὸν ποὺ κρυώνει! Ἀρχίζεις καὶ πονᾶς καὶ συμπονᾶς... Καὶ ὁ ἄλλος ἄνθρωπος γίνεται συνάνθρωπος, ὁ κάτοικος συγκάτοικος, ὁ πατριώτης συμπατριώτης, καὶ ὁ ἄλλος Ἕλληνας γίνεται συνέλληνας, ἐγγενὴς καὶ συγγενὴς καὶ ὄμαιμος καὶ ἀδελφός!!

Ἀδελφοί μου, ὁμοιοπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι γι' αὐτοὺς ἡ ἀσωτία καὶ γι' ἄλλους ἡ ὑποκρισία. Ἡ στείρα θρησκευτικότητά μας. Ἡ ἠθική μας αὐτάρκεια.... Κανεὶς δὲν κλαίει... Καὶ ἡ κρίση ἐντείνεται καὶ κάνει κρύο, πολὺ κρύο!

Χωρὶς μετάνοια, πῶς νὰ τὸ διαχειριστεῖς; Χωρὶς ἐλπίδα στὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ ἀγαπῶντος Θεοῦ, χωρὶς τὴν ἐμπειρία τῆς Παρουσίας Του, πῶς νὰ βγοῦν οἱ χειμῶνες; Πῶς νὰ βγοῦμε ἀπ' τ' ἀδιέξοδο χωρὶς θύρα ἐξόδου;

Ἀδελφοί μου, ὁμοιπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ δὲν εὐημεροῦμε. Εἶναι ποὺ δὲν μετανοοῦμε. Ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ ἀλώσαμε τὴν ψυχή μας. Εἶναι ποὺ τὴν παραδώσαμε μόνοι μας. Πρέπει νὰ περάσει καλὰ καὶ γιὰ πάντα στὸν πυρήνα τοῦ εἶναι μας: ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων . Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων... Ἀδελφοί μου, ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα! Καὶ θὰ δοῦμε τὴν ἄνοιξη νὰ πετάγεται κάτω ἀπ' τὰ μάρμαρα... Καὶ τὰ δένδρα νὰ ἀνθίζουν... Καὶ θὰ 'ρθεῖ ἡ Ἀνάσταση!